Gaiás, Cidade da Cultura
Escenas do cambio 2022

Festival de teatro,
danza e arte en acción

A librería Follas Novas, que este ano conmemora o seu cincuentenario, acollerá na xornada previa do festival a presentación dos últimos dous libros de Marc Caellas: Dos hombres que caminan (con Esteban Feune de Colombi) e Notas de suicidio (con David G. Torres), ambos moi vencellados a dous espectáculos que foron parte da programación de Escenas do cambio en 2021 (Suicide notes e O paseo de Robert Walser).

Dos hombres que caminan (Ediciones Menguantes, 2022) é un artefacto literario escrito a catro mans por Marc Caellas e Esteban Feune de Colombi que recolle vinte singulares rutas a pé. Xuntos camiñan trens, rexeitamentos, amenceres, palacios abandonados, olores, silencios… Non é un libro de autoaxuda; tampouco unha reflexión sobre o camiñar. Pero si un salvavidas para transitar abismos ou unha lente para observar, walserianamente, o mundo e os seus detalles a través dalgo tan sinxelo como camiñar. Literatura, amizade e sentido do humor a catro quilómetros por hora.

Notas de suicidio (La Uña Rota, 2022) é un ensaio a partir dos últimos textos escritos por grandes artistas, escritores e creadores en xeral. A nota de suicidio é o último intento de comunicación con outro ser humano. Sempre nos diriximos a alguén nunha nota de suicidio. Este libro recolle no papel o espírito do espectáculo do mesmo título que Marc Caellas e David G. Torres trouxeron a Escenas do cambio 2021.

Coa participación dos autores Marc Caellas e Esteban Feune de Colombi, e de Lola Correa, directora artística de Escenas do cambio.

De balde previa retirada de convite.

Notas de suicidio / Dos hombres que caminan Mércores 4 de maio, 19h Librería Follas Novas Presentación de libros

A exposición María Casares – Pedro Soler. Collioure 1989 coa que o festival Escenas do cambio rende homenaxe á actriz galega no ano que conmemora o centenario do seu nacemento mostra obxectos e pezas inéditas pertencentes ao recital que realizou María Casares na cidade francesa de Collioure en 1989, acompañada polo guitarrista de flamenco Pedro Soler.

A exposición inclúe documentos orixinais como programas de man, carteis, artigos en prensa e revistas da época, así como fotografías, manuscritos da propia actriz e o disco Amor Divino Amor Humano que María Casares gravou nos anos 60 con versos do Cantar de los Cantares e poemas de temática amorosa de autores españois como Quevedo, San Juan de la Cruz, Miguel Hernández ou Vicente Aleixandre, entre outros.

  • Museo Centro Gaiás. Andar 0
  • Entrada de balde
  • De luns a domingo de 10 a 20 horas

 

Fotografía : Pedro Soler, María Casares Collioure – 1989. Album privado Pedro Soler. © Imaxe protexida por dereitos de autor e cedida exclusivamente para a promoción da exposición ‘María Casares – Pedro Soler. Collioure 1989’ no marco do festival ‘Escenas do cambio’. Prohibida a súa copia, reprodución e distribución sen o consentimento previo da organización do festival.

María Casares – Pedro Soler. Collioure 1989 5 de maio ao 28 de agosto, 10 a 20h Cidade da Cultura Museo Centro Gaiás. Andar 0

Un encontro para compartir a memoria e reivindicar a pegada na historia de María Casares como pioneira e referente do teatro do século XX. Coa participación de:

  • Pedro Soler. Guitarrista que se iniciou no flamenco da man dos andaluces exiliados da súa cidade natal e acompañou a María Casares ao longo da súa carreira. Ofrecerá un breve recital ao final do acto, no que interpretará algunhas das pezas da súa actuación con María Casares en Collioure (Francia) en 1989, acompañado da voz da propia actriz, que foi recuperada nunha gravación para esta ocasión.
  • Anne Plantagenet. Escritora e autora da biografía L‘Unique, Maria Casarès (La única, María Casares. Alba Editorial 2021), dedicado á actriz galega e baseado na súa correspondencia amorosa con Albert Camus.
  • Lluís Pasqual. Director e actor de teatro. Fundador e membro do consello de dirección do Teatre Lliure, Premio Nacional de Teatro. Tivo o privilexio de asistir como espectador a varias das representacións de María Casares.
  • Conduce o coloquio Lola Correa, directora artística de Escenas do cambio 2022.

 

Pedro Soler.- Nace en 1938 en Toulouse, entón capital da España republicana no exilio. Fascinado pola arte flamenca, é iniciado nesta por andaluces exiliados, especialmente polo granadino J.M. Rodríguez. Posteriormente, o cantaor Jacinto Almadén lévao con el a Madrid, e noméao segundo guitarrista da súa compañía Sons Negros. O primeiro guitarrista é o afamado Pepe de Badajoz, quen se convertería no seu amigo e mestre.

A bailaora “La Joselito” adóptao e transmítelle a arte de acompañar o flamenco. Despois da morte de Almadén, Pedro Soler pasa longos anos á beira dos mestres Pepe de la Maltrona e Juan Varea. Acompaña ocasionalmente a Carmen Amaya, Carmen Albéniz, Enrique Morente, Miguel Vargas, Carmen Linares e a Inés Bacán. Tamén realiza numerosos recitais como solista por todo o mundo. Canda Germaine Montero, María Casares e con Anne Alvaro crea recitais de poesía ao redor de Lorca e Machado. 

Máis recentemente, Pedro Soler gravou os discos Barlande (2010) e Al viento (2016), acompañado polo violonchelista Gaspar Claus e Serrana (2017) coa cantaora flamenca Inés Bacán e de novo Gaspar Claus co seu violonchelo.

Anne Plantagenet.- A escritora Anne Plantagenet (Joigny, 1972) pasou a súa infancia na rexión do Aube e logo viviu en Dijon, Londres e Sevilla antes de se establecer en París. Impartiu clases no estranxeiro e no Instituto de Estudos Políticos de París. Tamén dirixe obradoiros de escritura e é conferenciante habitual en escolas. É autora dunha quincena de libros, novelas, contos, relatos, biografías e dunha trintena de traducións do español.

Os seus textos exploran a cuestión da identidade, o exilio, a parella e o amor. O seu último libro, L ‘Unique, Maria Casarès, dedicado á actriz galega e baseado na súa correspondencia amorosa con Albert Camus, foi publicado en España por Alba Editorial con tradución de Juan Vivanco.

Lluís Pasqual.- Lluís Pasqual (Reus, 1951) iniciouse na dirección teatral en 1968 con Roots, de Arnold Wesker. Foi un dos fundadores do Teatre Lliure de Barcelona e estivo a cargo da súa dirección durante os anos 1998-2000 e 2011-2018. Ao longo da súa carreira foi director do Centro Dramático Nacional, do Odéon-Théâtre de l’Europe de París, responsable do apartado escénico da Bienal de Venecia entre 1995 e 1996 e comisario do proxecto Ciutat del Teatre de Barcelona entre 1997 e 1999. No 2004 entrou a formar parte do Teatro Arriaga de Bilbao como asesor artístico e tamén se incorporou ao proxecto do Teatro Soho CaixaBank en Málaga.

Recibiu o Premio Nacional de Teatro da Generalitat, o Premio Nacional de Teatro do Ministerio de Cultura, o Premio Cidade de Barcelona, a Cruz de Sant Jordi da Generalitat de Catalunya e foi nomeado Cabaleiro e Oficial das Artes e das Letras e Cabaleiro da Lexión de Honra polo goberno francés. En 2018 foi galardoado co Premio Atlántida e a Medalla de Ouro ao Mérito das Belas Artes.

Coloquio-recital en homenaxe a María Casares Xoves 5 de maio, 11.30h Cidade da Cultura Museo Centro Gaiás. Andar 0

Un diálogo coa memoria, cun territorio e cunha herdanza colectiva ao fío do esquecemento. Sons do esquecemento ou A navalla do Tempo propón ao espectador unha experiencia sensorial coa que favorecer a reflexión ao redor dun legado ao que cómpre darlle voz. Mateo Feijóo trasládase ao pobo ourensán de Vilar, na comarca da Baixa Limia, para construír un relato que toma como base os seus recordos e as vivencias da infancia. Partindo do íntimo, das experiencias vitais e a cotiandade das xentes deste territorio, xeográfica e metaforicamente illado, recolle as sensacións e o saber que residen quedos na memoria mais magoados polas pegadas do tempo. A fotografía e os rexistros sonoros constitúen os elementos clave dun espazo de encontro e intercambio, onde o espectador debe dialogar coa obra trazando o seu propio percorrido. “Deixarse atravesar polo camiño implica unha escoita sensorial. […] trazamos un camiño na memoria, no coñecemento e nos valores que están suspendidos no fío da navalla, a punto de desaparecer”.

Mateo Feijóo

Director artístico, coreógrafo e programador, Mateo Feijóo foi director do festival Escena Contemporánea de Madrid, do Teatro Laboral (Ciudad de la Cultura de Xixón, Asturias) e de Naves Matadero–Centro Internacional de Artes Vivas de Madrid, nesta última ata que finalizou en marzo de 2020. Ten traballado como asesor e colaborador con numerosos proxectos, plataformas e iniciativas como o Festimad, o Centro Coreográfico Galego e o Consello Nacional das Artes do INAEM, entre outros. Foi comisario da exposición The kitchen, Homage to Saint Therese de Marina Abramovic, para España e de El archivo del polvo. An Ongoing Project de Elena del Rivero, presentado o 11 de setembro de 2021 no Museo Es Baluard de Palma de Mallorca con motivo dos 20 anos dos atentados das Torres Xemelgas de Nova York. Como docente, imparte clases no Máster de Creación Teatral da Universidad Carlos III de Madrid.

Ficha técnica

Creación espacio sonoro: Txema González de Lozoyo
Fotografía: Ximena Garrigues e Sergio Moya Mesa
Veciños do pobo de Vilar
Dirección artística: Mateo Feijóo
Residencia ‘Facendo novos camiños’. Programa de Residencias Artísticas do Gaiás 2022

Galicia | Instalación

Estrea

Absoluta

Encontro cos participantes: 5 de maio ás 18h. De balde previa retirada de convite
Entrada libre:
- Venres 5 de maio de 16 a 20 horas
- Domingo 8 de maio de 18:30 a 20 horas
- Do martes 10 ao sábado 14 de maio de 10 a 20 horas
Sons do esquecemento ou A navalla do tempo Xoves 5 de maio, 18h Cidade da Cultura | Museo Centro Gaiás Sala 2

HH é unha fábula.

HH é un monstro ao que lle gusta mirar pola xanela cando o sol está a piques de se poñer. Un monstro ao que lle gustan os xardíns, porque os xardíns son cousas que crecen cando se coidan e se traballan.

HH é unha historia de amor.

HH é o fillo que apenas pode esperar saír pola porta e que non pensa volver ata que se cumpran todos os seus soños.

HH é o noso fillo. E aos fillos hai que saber cando lles tes que ensinar onde está a porta para que se poidan ir.

HH é teatro.

Pero tamén é outra cousa.

Voadora

Unha mirada irreverente e unha coidada posta en escena caracterizan o traballo de Voadora. Baixo a dirección de Marta Pazos, a compañía galega aposta pola investigación na creación contemporánea cun equipo formado por artistas complementarios de diferentes disciplinas cuxa hibridación resólvese, en cada peza, nun acto de profundo e sincero amor pola arte. A visión ética do traballo teatral, o coidado exquisito de cada elemento e unha fonda reflexión sobre a realidade desde as periferias caracterizan a Voadora, capaz de transformar a contorna do público para presentar montaxes únicas nas que a compañía, unha potente máquina de xerar experiencias e preguntas sen resposta, deixa sempre o seu sinal.

Ficha técnica

Galicia | 90-105 min | 9 €
Teatro

Dirección: Hugo Torres
Dramaturxia: Fernando Epelde, Hugo Torres, Diego Anido
Texto: Fernando Epelde
Escenografía: Marta pazos
Vestiario: Montse Triola
Música orixinal: Hugo torres, Mariña Paz Otero, Tom Archi
Músicas en directo: Hugo Torres, Jose Díaz
Iluminación: Ivan Casal
Produción: Jose Díaz
Axudante de produción: Vicente Conde
Axudante de dirección: Diego Anido
Axudante de escenografía: Pablo Chaves Maza

Estrea

Absoluta
Hoax Hamlet Xoves 5 de maio, 20h Cidade da Cultura | Museo Centro Gaiás Sala 1

Proposta de Nieves Correa e Abel Loureda deseñada especificamente para os espazos da Cidade da Cultura. Trátase dunha intervención na que o lugar, a audiencia e as presencias dos artistas se converten nun todo indisoluble. (Raíz de dos) parte dun espazo baleiro e informe no que o público se distribúe sen ningunha referencia ou con referencias equívocas respecto a como se vai desenvolver a performance. Desde ese momento van aparecendo progresivamente diferentes elementos que se conforman como o eixo fundamental ao redor do cal se articula o traballo que ten unha configuración circular. A acción desenvólvese tanto neste punto focal como nas marxes do espazo e nas marxes do público, reflexionando sobre os aspectos técnicos do propio dispositivo performativo.

Nieves Correa e Abel Loureda

Despois dunha longa carreira por separado que se inicia a principios dos noventa tanto no campo da creación como no da organización, en 2012 comezan unha nova etapa traballando e vivindo xuntos. Desde entón traballan tamén noutros procesos de investigación colectivos ao redor da performance como NeoNeoDADA (Alemaña e Suíza), VaconVino (Segovia) e Redobre (Baixo Aragón). O proceso de creación de Nieves Correa e Abel Loureda ten relación coa súa vida e as súas esperanzas, como unha reflexión inconsciente do seu proceso de coñecemento común e polo tanto de coñecemento do mundo. O azar, como tan a miúdo nas nosas vidas, é un factor determinante que resolve moitas das súas propostas. Nas súas performances traballan sempre cunha “partitura” fixa coa que controlan o TEMPO, o ESPAZO e as súas PRESENZAS. O que sucede nas físgoas desa “partitura” é sempre unha sorpresa tanto para as artistas como para a audiencia. Teñen participado en numerosos festivais e proxectos entre os que caben destacar: Escenas do cambio (Santiago de Compostela); A Acción. Unha historia provisional dos 90–MACBA (Barcelona); A Acción contra a Poesía e viceversa–Fundación Joan Brosa (Barcelona); NIPAF (Xapón); Espazo de Arte Contemporánea EACC (Castelló); Bone Festival (Suíza), Centro de Arte la Regenta (Gran Canaria), Sophiensalle (Alemaña). Kiasma Museum (Finlandia). FAAC (Ecuador), Catalystic Art (Irlanda do Norte), Museo Vostell (Malpartida de Cáceres). En 2019 recibiron a bolsa da Fundación Castela e León pola provincia de Segovia polo proxecto (12) Actos de Memoria.

Ficha técnica

Castela e León | 45 min
Performance | Site-especific

De balde previa retirada de convite

Estrea

Absoluta
(Raíz de dos) Venres 6 de maio, 18h Cidade da Cultura Exteriores

A partir dunha reflexión sobre a propia acción de camiñar, dos procesos de creación artísticos e da representación de camiños e camiñantes desde a antropoloxía até a arte, a viguesa Mercé de Rande combina movemento e vídeo nunha peza que se constrúe de xeito específico para un espazo expositivo no Museo Centro Gaiás.

Mercé de Rande fai referencia no título a unha das esculturas máis famosas de A. Giacometti “L’Homme qui marche” (O home que camiña) para elaborar o seu propio relato sobre a experiencia de camiñar e como esta nos conecta coa memoria e o tempo, co espazo e tamén coa natureza.

Mercé de Rande

Artista interdisciplinar, o seu traballo sitúase entre as artes escénicas e as artes visuais, onde a performance ocupa un lugar privilexiado no seu discurso poético e no seu desenvolvemento artístico. Ten traballado como actriz, bailarina e coreógrafa para a plataforma francesa pioneira na investigación e aplicación de novas tecnoloxías en escena, didascalie.net, e realizado numerosas colaboracións, performances e exposicións (individuais e colectivas) en distintos lugares de Europa. Formouse en danza contemporánea, artes escénicas e investigación do movemento a cabalo entre Portugal, Francia, Suíza e Nova York. En 2008 fundou Á Mercé das CirKunsTanzias, plataforma para a investigación e a creación multidisciplinaria coa que dirixiu dúas producións en Galicia. En 2014 foi coreógrafa oficial do ano en residencia na Tanzhaus de Zurich, onde estreou a súa primeira produción internacional LP4am Sculpture DeVice e comezou o proceso da súa última creación, Lost & Dead in Thunderland.

Ficha técnica

Galicia | 45 min
Danza-performance

Concepto, dirección e interpretación: Mercé de Rande
Obra gráfica relativa a lugares concretos (fotos, vídeos e debuxos): Mercé de Rande
Vídeo-creación: Jesús Andrés Tejada
Co-creación de vídeo e espazo sonoro: Chucho González
Asistencia dramatúrxica: Afonso Becerra
Asesoría Belas Artes: Silvia González
Asistencia no desenvolvemento inicial do concepto: Rafa Xaneiro
Residencia ‘Facendo novos camiños’. Programa de Residencias Artísticas do Gaiás 2022

De balde previa retirada de convite

Estrea

Absoluta
MU-Danza. Unha muller que camiña Venres 6 de maio, 19.30h Cidade da Cultura | Museo Centro Gaiás Espazo REGA 3

Facer un solo que sería unha abstracción lírica.

Pero este corpo é unha forma humana e, no escenario, é figurativo desa mesma forma. Mesmo aínda que sexa figurativo —no sentido de que representa— pode, a modo de exercicio, estar composto de movementos como nunha abstracción lírica. Ou é máis ben unha estilizada figuración?

(Un solo entre a abstracción lírica e a figuración).

Unha vez que é figurativo, o que antes era abstracto deixa de selo. E inmediatamente algo, outra cousa, engádese a ela (corrente). Unha soa persoa, soa nun escenario, apenas evita non ser así… pero será que hai alguén máis aquí? Levo moito tempo aquí. Que é isto? Que son estas cousas? Oh! Son eu! Onde estou? Estou presa neste lugar. Son (corrente)?*

*A palabra “corrente” —do latín currens (correr, apresurarse)— significa tanto “movemento”, no sentido dun movemento artístico, e “cadea”, como estar encadeado, restrinxido ou confinado ao devandito movemento.

Tânia Carvalho

Tânia Carvalho (1976) naceu en Viana do Castelo e vive en Lisboa. Coñecida sobre todo como coreógrafa, cunha carreira de máis de 20 anos, tamén traballa noutros campos artísticos, como a música, o debuxo e o cinema.

Os seus traballos coreográficos inclúen pezas para o Ballet da Ópera de Lyon (Xylographie), a Compañía de Elders de Londres (I Walk, You Sing), o Ballet Nacional de Portugal (S), a Compañía Paulo Ribeiro (How will I do this?), Dançando com a Diferença (Doesdicon), e o Ballet Nacional de Marsella (one of four periods in time), entre outros moitos.

Desenvolveu varios proxectos musicais, entre os que destacan Madmud, Idiolecto e dubloc barulin. En 2018 dirixiu A Bag and a Stone – dance piece for screen (Unha bolsa e unha pedra – peza de danza para a pantalla), a súa primeira película. Foi galardoada co Premio Novos Creadores 2000, con Inicialmente Previsto, e recibiu o Prémio Autores da Sociedade Portuguesa de Autores, por Icosahedron (2012) e oneironaut (2021).

Ficha técnica

Portugal | 45 min | 5 €

Coreografía e interpretación: Tânia Carvalho
​Música: XNX
Concepto de iluminación: Tânia Carvalho
Deseño de iluminación: Anatol Waschke, Tânia Carvalho, Zeca Iglésias
Fotografía promocional: Rui Palma
Vídeo promocional: Manuel Guerra
Produción: Tânia Carvalho, Agência 25 & Estúdio 25
Produción executiva: João Guimarães (ata 2020)
Administración e xestión financeira: Vítor Alves Brotas (desde 2021)
Coprodución: Centro Cultural Vila Flor; Teatro Aveirense
Residencias artísticas: Centro Cultural Vila Flor; O Espaço do Tempo; Teatro Viriato
Estúdio 25 está financiado polo Goberno de Portugal - Ministério de Cultura/Direção-Geral das Artes para o bienio 2021-22

Estrea

En Galicia
Grasped by Intuition Venres 6 de maio, 21.30h Salón Teatro Santiago de Compostela

Obra de teatro-ensaio que mestura o monólogo teatral coa maxia, onde o protagonista acompaña coa lectura dos seus diarios o seu discurso de reflexión e confesión: demostra como toda experiencia estética, incluíndo a experiencia máxica, ten a súa orixe na percepción de cada persoa e non na realidade que a rodea. Ofrece ao público un rito de xeración de convención e de verdade, onde o máxico se desprende do misticismo para contemplalo na súa realidade mundana. A obra vén acompañada cun pequeno libro, que funciona como entrada.

Miguel Ponce de León

Artistas galego multidisciplinar. Veneficio (de lo cotidiano y cómo remediarlo) é o primeiro proxecto da compañía de nova creación Teatro et al. que se consolidou arredor da peza. Con anterioridade, Miguel Ponce de León formou parte da compañía de teatro universitario da Universidade de Santiago de Compostela Lobishomes, dentro da cal exerceu labores diversas de dramaturxia, dirección e interpretación en obras como Quinuituq, O baúl cheo de xente, Insilio (Premio Xuventude Crea 2018) e O corno do derradeiro día. Ademais ten colaborado con festivais e colectivos de circo e cabaré en Portugal, Italia, Austria e Polonia e participou na organización e xestión do Festival San Pedro Sen Paredes (Santiago de Compostela, 2020) e nas dúas primeiras edicións do Festival Pataca Minuta en 2018 e 2019.

Ficha técnica

Galicia | 55 min

Dramaturxia, produción e interpretación: Miguel Ponce de León
Dirección: Jose Gregorio Vera e Tyler McKechnie
Técnico: Martín Gómez
Escenografía, vestiario e maquetación: Clara Copena Amigo
Fotografías do libro: Julia González Yáñez
Colaboración coa Universidade de Santiago de Compostela e o Concello de Santiago.

De balde previa retirada de convite
Veneficio (de lo cotidiano y cómo remediarlo) Sábado 7 de maio, 17h Igrexa da Universidade Santiago de Compostela

Escenas (Con)Textualizadas continúa o proxecto iniciado con Escenas en danza na edición anterior do festival, coa idea de reunir a distintas artistas galegas que, de maneira individual pero coa idea de colectivo, traballen na creación dunha peza que busca atravesar as entrañas do Museo Centro Gaiás cun percorrido singular, para expresar nun itinerario a arte do texto. Nesta ocasión a voz será o vehículo e foco de, unha vez máis, un espazo excepcional que descubrirá, a través deste traxecto, a nova escena en novos espazos.

Cinco creadoras galegas poñen a súa voz ao eco silencioso e máxico do recuncho elixido por elas como resoador da súa proposta artística.

Murmurios cuánticos. Helena Varela

Aproveitar o corpo para mudar a voz, para mudar a pel. Crebar a palabra. Mmmmmm son. Gozar. A microscopía da palabra como goce para construír o verdadeiro. O primeiro murmurio.

Murmurios Cuánticos é un traballo en proceso que emprega o microscópico da pel para construír unha linguaxe propia do meu universo feminino.

Helena Varela.- Titulada Superior en Arte Dramática pola ESAD de Galicia e Máster en Artes Escénicas pola Universidade de Vigo. Performer, actriz, produtora e distribuidora do colectivo Cinema Sticado, colectivo formado xunto con Xosel Díez con longo percorrido por festivais nacionais e internacionais, destacando Polonia, Bulgaria, Suíza e Portugal entre outros. Premiada no Festival AnimArt en Łódź (Polonia) en 2017 —Premio ao achegamento máis innovador á arte do teatro de monicreques— e no XXVI International Puppet Theatre Festival de Plovdiv (Bulgaria) en 2021 —Premio á Innovación tecnolóxica no desenvolvemento dunha nova linguaxe escénica—. Ademais, participou en producións audiovisuais como 9 Fugas e A Esmorga e forma parte do colectivo Estroar, integrado por artistas como Rosa Neutro e EstudioIA, con sede na península do Morrazo.

SEX. Helen Bertels

Mostrar a dor da apertura
Ao chegar alí
Total ausencia de tensión
Mirada cara ao ceo
Nada está pechado, nin os ollos, nin a boca
Logo a risa que dá paso a un pranto profundo
Desesperación, mentres a miña man me toca, para saber se sigo aquí
No-no-no

Desexo ser débil
Desexo ser vulnerable.
Desexo entrega.

SEX nace da reflexión sobre a soidade e quizais a loucura, sobre a apertura, a busca de conexión e o encontro co baleiro.

Helen Bertels.- A actriz, autora e artista alemá establecida en Santiago de Compostela. Formouse e traballou no Teatro Galán, en En Pé de Pedra e coa compañía Matarile Teatro durante case 10 anos. Logo da súa formación no CECC (Centro d’Estudis Cinematogràfics de Catalunya) empeza a explorar outras maneiras de expresión e comeza o seu traballo profesional como escritora (última publicación Diario de Nimiedades), artista plástica (Poemas Visuais – series de collage de técnica mixta), como actriz nas súas propias creacións (Wir Frauen, Amor, Nimiedades) e en cine e TV (Migas de pan,Vergüenza, Cuéntame cómo pasó, Luarada).

Aos claros dos bosques non se vai preguntar. Ana Vallés

“Algunha figura nesta distancia anda a piques de mostrarse. Figuras que a visión apetece na súa cegueira nunca vencida por resplandor algún. Algún animal sen fábula mira desde esta distancia. Algún farrapo despréndese dunha brancura non vista, algo, algo que non é signo. E a luz non se reflicte nin se curva nin se estende”. María Zambrano, Claros do bosque.

Ana Vallés.- Autora, directora e actriz. Directora habitual da compañía Matarile Teatro desde a súa fundación en 1986, xunto con Baltasar Patiño, colabora frecuentemente con outras compañías e institucións. Desde Matarile xestionou espazos para a creación e difusión como o Teatro Galán e o festival internacional de danza En Pé de Pedra. A súa última creación, INLOCA, acaba de ser estreada en coprodución co Centro Dramático Nacional. Precedida por El diablo en la playa, INLOCA está incluída na Trilogía de la Fragilidad, cuxa terceira parte desenvolverase en 2023.

Ser tomada por granito (con Ursula K. Le Guin). Gena Baamonde

Esta peza sitúase nos espazos de vulnerabilidade e cuestiona o que se entende por fortaleza. Indaga nesas coordenadas espazo-temporais onde o mundo parece ser un lapso de tempo suspenso e os cor-pos acaban por converterse nun muro de pedra infranqueable para as emocións.

Gena Baamonde.- Creadora, directora, investigadora e intérprete con ampla traxectoria na escena contemporánea. Interesada nas bastardaxes disciplinares e na tríade sexo-xénero-sexualidades. Doutora en Belas Artes, titulada en dirección de escena, forma parte do colectivo VACAburra xunto á Andrea Quintana co que estrearon as pezas O Raro é que bailar sexa raro, Metodoloxías carroñeras para corpos invertidos, Festina Lente e Extravíos. Entre os seus últimos traballos atópase a dirección de Trilogía de Naxos para Brigitte Vasallo, Comando Comadres para Matrioshka Teatro e participa na dramaturxia da compañía de danza Elahood no seu novo espectáculo .

Sobre o baleiro. Ana Abad de Larriva

“Ás veces pregúntome por todo o que queda cando non queda nada. Quero baleirarme e cuspo ruído. Bla, bla, bla. Quero encherme de algo e desborda, porque estou chea de merda, de voces, de ofertas, de medos, de urxencias. Quero escoitarme e escoito o son intermitente do teléfono, dos motores, das alertas. BUM, BUM, BUM. Onde está a billa do desaugue para encherme do baleiro?”.

SOBRE O BALEIRO é unha peza que afonda na sobreestimulación da época actual; na (falsa) necesidade de estarmos permanentemente conectadas, procurando experiencias e oportunidades continuas. É unha peza sobre baleirarse do ruído que nos atorda.

Ana Abad de Larriva.- Actriz, performer e creadora escénica, titulada superior en Arte Dramática na especialidade de Interpretación Xestual pola Escola Superior de Arte Dramática de Galicia e doutora en Comunicación pola Universidade de Vigo. Como dramaturga, gañou en 2019 o Premio Roberto Vidal Bolaño de textos teatrais con A sombra das árbores e en 2021 o Premio de Microteatro da Memoria por Un biolo na noite. Entre as súas últimas pezas estreadas ou publicadas atópanse Na memoria da auga; Lama; Na sombra, unha árbore; En caixas e Romper o xeo, bailar a nada. As súas creacións, de corte performativo, están inspiradas polas artes do movemento, a música, a natureza e o universo feminino, cunha visión crítica e comprometida e, á vez, poética e inspiradora.

Ficha técnica

Galicia
Peza colectiva creada ex profeso para 'Escenas do cambio 2022' por Helena Varela, Helen Bertels, Gena Baamonde, Ana Vallés e Ana Abad de Larriva.
Prezo: 9 €

MURMURIOS CUÁNTICOS: Helena Varela.

SEX
Creación e interpretación: Helen Bertels
Fotografía: Miguel Vidal
Agradecementos: A.P., equipo técnico da Cidade da Cultura.

AOS CLAROS DOS BOSQUES NON SE VAI PREGUNTAR
Creación de Ana Vallés coa colaboración de Nuria Sotelo a partir de textos de María Zambrano.

SER TOMADA POR GRATINO (CON URSULA K. LE GUIN)
Dramaturxia e dirección: Gena Baamonde
Intérpretes: Gena Baamonde e Andrea Quintana/ VACAburra

SOBRE O BALEIRO
Creación e interpretación: Ana Abad de Larriva
Colaboración técnica e fotografía: David Rodas

Estrea

Absoluta
Escenas (Con)Textualizadas Sábado 7 de maio, 19h Cidade da Cultura Itinerante polo Museo Centro Gaiás | Punto de encontro na entrada do museo