XII Edición do festival Escenas do cambio – Revelesencia
Revelesencia non é un regreso. É unha aparición.
Hai algo que insiste. Algo que, aínda cando parece diluído ou desprazado, permanece latexando baixo a superficie. Revelesencia nomea ese instante no que o que persistía en silencio volve facerse visible, non como nostalxia, senón como transformación consciente.
Se en 2025, con Lostopía, explorabamos en Escenas do cambio a tensión entre o perdido e o que aínda eramos capaces de imaxinar, en 2026 decidimos soster esa greta aberta no festival. Non acelerar cara ao futuro nin romantizar o pasado, senón habitar o presente como un territorio onde persistir, revelarse e reinventarse forman parte dun mesmo ciclo.
Hai corpos que se negan a desaparecer. Corpos que gardan memoria, que transmiten experiencia, que cargan con xenealoxías invisibles. En Black Box – Unha saga épica, Hugo Torres converte a historia familiar en arquivo vivo; en El Vacío, Julio César Iglesias sitúa ao corpo coral fronte á fragmentación contemporánea; e en La Cura, esa mesma compañía atravesa o colapso como tránsito cara á reconexión. Non son pezas illadas, senón un diálogo profundo sobre decadencia e transformación. O baleiro non se clausura: atravésase. A cura non nega a ferida: incorpóraa como parte do proceso de renacemento.
A memoria tamén é territorio e desprazamento. En Horizontes Errantes, Laura Aris e Jakob Jautz transforman o camiñar en pensamento escénico, facendo da paisaxe un interlocutor activo. A Cidade da Cultura deixa de ser contedor para converterse en corpo que se percorre. Nesa mesma activación do espazo, 52-BLAU inaugura Escenas do cambio como experiencia inmersiva e mutable: un corpo que intenta sobrevivir na inmensidade, reinventándose segundo a arquitectura que o acolle. Ambas as propostas reafirman o ADN do festival: a arquitectura como dramaturxia viva.
Revelesencia tamén ilumina aquilo que quedou fóra do encadramento. Entrecruzad@s encarna corpos atravesados por estigmas sociais e converte a diferenza en potencia escénica. Hecatombe II – Movementos e rituais para a renovación do mundo introduce saberes ancestrais en diálogo coa urxencia contemporánea, propoñendo a escena como cerimonia de escoita e reconfiguración do vínculo coa terra. O invisible faise visible non por estética, senón por necesidade ética.
No terreo do relacional, La Calidesa transforma a experiencia teatral en acto de acompañamento, construíndo un espazo onde a soidade atopa calor compartida. Fear:less, de Silke Z., indaga no medo colectivo rexistrado na pel, devolvéndolle ao corpo a súa condición de acontecemento real nun mundo saturado de pantallas e distancias. A proximidade como risco e revelación.
A celebración tamén se revisa. Este himno levará a palabra Euforia, de La Intrusa, converte a exaltación en reflexión lúcida sobre o desgaste emocional contemporáneo. A festa non é evasión, senón espello. A caída non é fracaso, senón conciencia. Noutro rexistro, Arder Épica (Capítulo 1) activa a palabra autobiográfica como ritual colectivo, entrelazando memoria, feminismo ancestral e comunidade nun espazo circular compartido. O encontro previo a Arder Épica prolonga esta dimensión, lembrando que a experiencia artística comeza antes da función e continúa despois.
No centro desta constelación sitúase o Comando Dramatúrxico, non como dispositivo paralelo, senón como conciencia viva do festival. Acompaña, observa, escribe, traduce, conversa. Converte a programación en pensamento compartido e transforma a experiencia escénica en memoria activa. A dramaturxia do festival non se limita a ordenar pezas: constrúe relacións.
Revelesencia non organiza o festival Escenas do cambio como unha suma de espectáculos, senón como unha arquitectura sensible onde as obras se responden entre si. Persistir, revelarse e reinventarse non son categorías illadas, senón movementos que se atravesan mutuamente: o corpo que lembra, o corpo que expón, o corpo que se transforma.
A Cidade da Cultura, unha vez máis, non é escenario neutro. É territorio activo. A pedra, o vento e a luz dialogan cos corpos que o habitan. O espazo convértese en interlocutor.
Escenas do cambio 2026 non propón respostas pechadas. Propón condicións. Condicións para que aquilo que parecía esgotado poida reformularse. Para que o invisible atope espazo. Para que o baleiro non sexa clausura, senón inicio. Revelesencia é, en definitiva, un acto de presenza colectiva. Un recordatorio de que algo segue latexando. E que, se somos capaces de escoitalo, pode transformarse en futuro
Kirenia Martínez Acosta. Directora artística de Escenas do cambio 2026